Dobra książka to jest taka, od której trudno się oderwać. Kolejna strona i kolejna, nocne godziny spędzone na czytaniu albo słuchaniu, dawno tak nie miałam.
Myślę, że "Gwiazdozbiór psa" Petera Hellera jest taką właśnie książką. Od początku mnie wciągnęła, i wcale nie szkodzi, że opowiada ona o kolejnej pandemii i kolejnej apokalipsie. Ciekawa, wartka akcja, trochę krwawa, czasem śmieszna, też odrobinę melancholijna, słodko-gorzka, piękna.
Główny bohater: Hig, czterdziestolatek, jeden z niewielu ocalałych, lata małym samolotem, Cessną rocznik 1956, patroluje okolice miejsca, w którym ukrył się sąsiadem, przypadkowym człowiekiem. Poziom dostosowania do nowych warunków życia jest wysoki, ale też bardzo wymagający. Dlatego dwa mężczyźni zaczynają tworzyć całkiem zgrany duet, dzięki temu przeżywają, kolejne ataki i bronią swojego terytorium: lotniska, paliwa, wody pitnej, schronienia, tymczasowego życia. Ten kogo spotkasz chce cię zabić. Samolotowe radio ciągle milczy. Raz, jeden, jedyny raz radio odpowiedziało. Zwabieni w pułapkę z trudem i dzięki temu, że nie podejmują ryzyka udaje im się przeżyć. Ten raz i kolejny, i kolejny… Sklejanie życia jak dawniej: muzyka, jedzenie, puszka napoju. Tak ma już być do końca. Tęsknota, strach, brak wyborów, a jednak chce się żyć.
Dialogów jest mało, ale graficzny układ tekstu pozornie prowadzi rozmowę. Czas upływa skokami, czasem mijają dni, czasem całe miesiące. Zachęcam do przeczytania.
Polecam, Ewa z Biblioteki Pod Pegazem
